Birileri yıllardır birlik olalım, beraber olalım, birbirimize omuz verelim, güçlü olalım diye çırpınıyor. Bazen insanın kendi hâline isyan edesi geliyor. Ne zaman bir araya gelmeye, birbirimize sahip çıkmaya, ortak değerler etrafında kenetlenmeye ihtiyaç duysak, bir türlü bunu başaramıyoruz....
Tocqueville, demokratik bir toplumun demokrasi tanımından ziyade demokrasiyi içselleştirmesini ve bu yolla sorunlarının üstesinden gelebilmesinin yoluna dikkat çeker. Demokrasiyi, toplumun her bir basamağındaki insanların birbirlerine karşı eşitliği olarak ifade eden Tocqueville, 1805-1856 yılları arasında çalkantılı bir siyaset arenasına...
Dünyayı daraltan sınırlar bazen coğrafyalarda değil, zihinlerde çizilir. Çünkü dünya daralmıyor; insanın bakış açısı daralıyor. Bazı dizeler, içimizde taşıdığımız ama adını koyamadığımız bir yorgunluğu dile getirir: “Çekilmez hayat değil, dayanılmaz insanlar; Daralan dünya değil, dar...
Biz nerede yanlış yaptık? Bu kadar insanın emeği, bu kadar güzel niyet, bu kadar yıllık mücadele neden arzu ettiğimiz neticeyi vermedi? Bazen insanın içi kararır! Öyle bir karanlık çöker ki yüreğine ne anlatmaya kelimeler yeter ne de susmaya...
Ey insan! Suya kıymet ver, ateşi koru ama ahlakını hepsinden üstün tut. -Peki, biz bugün neredeyiz? Bir düşünelim… Suya ihtiyacımız var. Susuz bir hayat düşünülemez. Ateşe de ihtiyacımız var. Ateşin olmadığı yerde ısınmak, karanlığı aydınlatmak, hayatı sürdürmek...
İnsan önce kendisini kaybettiği yere dönmeli, yaptığı haksızlıkla yüzleşmeli, kırdığı gönlün kapısını çalmalı, gasp ettiği hakkı sahibine vermeli. “İnsan bazen kaybettiğinin farkına, onu bir daha bulamayacağını anladığında varır.’’ Vaktiyle su, ateş ve ahlak dost olmuşlar. Bir gün, birlikte...
“Andolsun, sizi biraz korku, biraz açlık, mallardan, canlardan ve ürünlerden eksiltmekle imtihan edeceğiz. Sabredenleri müjdele.” Bazen insanın bir sese ihtiyacı oluyor, “Yalnız değilsin” diyen bir ses duyması… İnsan belli bir yaşa gelince hayatı daha iyi anlıyor. Gençken dünyanın...
“Sen Türksün; bağırdığında insanlar değil, aslanlar da korkacak.” Bazı sözler vardır; insanın kulağına değil, doğrudan yüreğine dokunur. Hemşehrimiz, vatan ve millet sevdalısı merhum Kaşif Kozinoğlu’nun şu sözü de böyledir: “Sen Türksün; bağırdığında insanlar değil, aslanlar da korkacak.” Bu...
“İnsanın Rabbiyle, kendisiyle, toplumla ve çevresiyle olumlu ilişkiler kurmasında, ölçülü ve dengeli bir hayat yaşamasında en önemli etken eğitim ve öğretimdir.” ‘Yasaklarla değil İrfanla Yükselen Bir Eğitim’ Bugün cuma… 11.Eylül 2026 Minberlerden yükselen söz, yalnızca caminin kubbesinde yankılanıp kalmaz....
Ne istikrarın ne istikbalin ne istikametin var; kıblesizsin! Her kimsen; varlığın, mevki makamın, para pulun ölüme çare buluyor mu; kışı yaza, ilkbaharı son bahara çevirebiliyor mu? Hayır, asla. Kalbi gibi gözleri, kirpikleri kırılmış; Dili susmuş,...
İnsanın herkese yetişmesi mümkün değildir. Bazen “hayır” demek de bir edep meselesidir. Hayat, biraz da insanlarla kurduğumuz ilişkilerin toplamından ibarettir. Kiminle oturuyoruz, kimin sözünü dinliyoruz, kime derdimizi anlatıyoruz, kimin derdine omuz veriyoruz? Bunların her biri, farkında olmadan ruhumuza...
“Hep birlikte Allah’ın ipine sımsıkı yapışın; bölünüp parçalanmayın. Allah’ın size olan nimetini hatırlayın.” Bugün pazar… İnsanların biraz olsun dünyanın telaşından uzaklaşıp nefes aldığı, ailesine, dostlarına ve kendisine vakit ayırdığı bir gün. Belki de böyle bir günde biraz durup...
Yoğun işleri basit uygulamalarla çözen, büyük ağırlıkları basit kaldıraçlarla kaldıran kişiler çok daha akıllıdır, diğerleri kendini meşgul zanneden ahmaklardır. Her şeye rağmen hayat amacına, hayaline, hedefine, plan ve günlük programına odaklan! Çünkü iyi niyetinin bedeli yakınlarda bir yerde seni...
Aylar eylülden ekime geçiyor, günlerdense pazar. Dudaklarımdan kalbime inen bir iksir gibisin, beni yaşıyorsun azar azar. İster dört mevsime benzet halimi, istersen de sonbahara. Ne var ki hepsinden karşılıksız kalmış yalnızlık kokan duygularım ve sessiz çığlıklarım çıkacaktır....
İnsan, yaşlanan bir varlıktır. Yaşlanma gerçeğine rağmen sevmeyi, sevmeye olan ihtiyacını gidermeyi hiçbir zaman bırakmaz, bırakamaz. İnsan, yıllar boyu kendisine eşlik eden kimliğini bir tarafa bırakır mı diye düşünürdüm hep. Öylesine içime işleyen bir konudur ki bu, kelimelere...
Annem bizi bırakıp gidiyordu. Benim haberim olmadan gidiyordu. Ben onu göremeden, vedalaşamadan gidiyordu. Kara bulutların şehrin dört bir yanını sardığı bir zamanda yetimhanenin bahçesinde oturmuş arkadaşlarımla sohbet ediyorduk. Birazdan yağmur yağacağını bekliyormuş gibi bir eda vardı üzerimizde. Kimimiz...
Annem hayattayken köyümüz sadece bir yaşam alanını ifade etmezdi. Nefes aldığımız bir yuva ve korunaklı bir yurttu. İnsan, özler. Bazen bir şehri bazen çocukluğunu… Özlenen şey kimi zaman bir ağacın gölgesi, kimi zaman da artık duyulmayacak bir ses...
Sitemizde daha iyi hizmet sunulabilmesi için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Çerezler hakkında detaylı bilgi için Gizlilik sayfasını inceleyebilirsiniz. Sitemizi kullanmaya devam etmeniz halinde çerezleri (cookies) kabul etmiş olursunuz.