Hakan Işık

  Aylar eylülden ekime geçiyor, günlerdense pazar. Dudaklarımdan kalbime inen bir iksir gibisin, beni yaşıyorsun azar azar.     İster dört mevsime benzet halimi, istersen de sonbahara. Ne var ki hepsinden karşılıksız kalmış yalnızlık kokan duygularım ve sessiz çığlıklarım çıkacaktır....

   İnsan, yaşlanan bir varlıktır. Yaşlanma gerçeğine rağmen sevmeyi, sevmeye olan ihtiyacını gidermeyi hiçbir zaman bırakmaz, bırakamaz.   İnsan, yıllar boyu kendisine eşlik eden kimliğini bir tarafa bırakır mı diye düşünürdüm hep. Öylesine içime işleyen bir konudur ki bu, kelimelere...

  Annem bizi bırakıp gidiyordu. Benim haberim olmadan gidiyordu. Ben onu göremeden, vedalaşamadan gidiyordu.   Kara bulutların şehrin dört bir yanını sardığı bir zamanda yetimhanenin bahçesinde oturmuş arkadaşlarımla sohbet ediyorduk. Birazdan yağmur yağacağını bekliyormuş gibi bir eda vardı üzerimizde. Kimimiz...

  O zenginleşmeliydi ve bindiği arabalar lüks olmalı hatta evleri ve arsaları olmalıydı. Kapitalist sistemin hayalleri süslediği konular da bunlar değil miydi?   Bir sonbahar sabahıydı. Kardeşim Osman ile evimizin bahçe tarafına düşen avlusunda oturmuş güneşin doğuşunu izliyorduk. Bir yandan...

  Annem hayattayken köyümüz sadece bir yaşam alanını ifade etmezdi. Nefes aldığımız bir yuva ve korunaklı bir yurttu.   İnsan, özler. Bazen bir şehri bazen çocukluğunu… Özlenen şey kimi zaman bir ağacın gölgesi, kimi zaman da artık duyulmayacak bir ses...

  Bu yolculuk bana bir kez daha gösterdi ki insanı geliştiren sadece eğitim salonları değildir: çıktığı yollar, tanıştığı insanlar ve yaşadığı şehirler de en az kitaplar kadar öğreticidir.   Bazı yolculuklar sadece kilometreleri aşmayı ifade etmez. Yol olur, insanın yüreğine...

  Dört temel unsur üzerine bina edilen Kapı; hayat ağacı, güvercin, nar ve su damlasını içerir.   Kadir İnanır’ın oyunculuk kariyerine nokta koyduğu son filmi olan Kapı’yı ele alırken öncelikle bir film eleştirmeni olmadığımı belirtmek istiyorum. Ben duygunun yoğun olduğu...