DOLAR
50,4678
EURO
55,6028
ALTIN
6.014,25
BIST
11.412,29
Adana Adıyaman Afyon Ağrı Aksaray Amasya Ankara Antalya Ardahan Artvin Aydın Balıkesir Bartın Batman Bayburt Bilecik Bingöl Bitlis Bolu Burdur Bursa Çanakkale Çankırı Çorum Denizli Diyarbakır Düzce Edirne Elazığ Erzincan Erzurum Eskişehir Gaziantep Giresun Gümüşhane Hakkari Hatay Iğdır Isparta İstanbul İzmir K.Maraş Karabük Karaman Kars Kastamonu Kayseri Kırıkkale Kırklareli Kırşehir Kilis Kocaeli Konya Kütahya Malatya Manisa Mardin Mersin Muğla Muş Nevşehir Niğde Ordu Osmaniye Rize Sakarya Samsun Siirt Sinop Sivas Şanlıurfa Şırnak Tekirdağ Tokat Trabzon Tunceli Uşak Van Yalova Yozgat Zonguldak
İstanbul
Az Bulutlu
20°C
İstanbul
20°C
Az Bulutlu
Cuma Hafif Yağmurlu
21°C
Cumartesi Hafif Yağmurlu
18°C
Pazar Parçalı Bulutlu
16°C
Pazartesi Hafif Yağmurlu
19°C

Saçlarına Yıldız Düşmüş, Koparma Anne

A+
A-

 

“Saçlarına yıldız düşmüş,

koparma anne

ağlama..”

İnsan yaşamı, zamanın birçok cilvesinden nasibini alıyor. Haliyle zaman, insana fazlasıyla müdahale ediyor. Kimi zaman yeni yüzleri, farklı insanları hayatımıza dâhil ediyor. Kimi zaman ise insanlar çıkıyor hayatımızdan. Zamanla nesnelerle kurduğumuz ilişkilerin boyutları ve içeriği değişiyor. Hatta yaşama müdahil olma biçimlerimiz bile değişiyor. Bizler böylesine zaman çizgisi üzerinde ilerlerken her gün yeni şeylerle yeniden uyumlanmanın biçimi değişiyor. Bu değişim ve dönüşüm bizi de her an tetikte kılıyor. Bazen hayatımızın bütününde her yerde çalışıyor gibi oluyoruz ama hiçbir yerde de olamıyormuşuz hissine de kapılabiliyoruz. Bazı zaman diliminde geriye dönüp baktığımızda tek bir duygu, kaderimizmiş gibi gelir yapışır üzerimize. Onca zamanlık ömrüme dönüp baktığımda  benden algımın, ilgimin ve bir şeylerle temiz bir ilişki kurma ihtimalimin elimden alındığını düşünüyorum. Belki de küçücük bir zaman dilimi gibi görünür aslında ama görünürde olmayan ve fakat bilinen gerçeklerini çok sonradan anlayabiliyorum. Sonra varlığımı savunma konusunda gösterdiğim mücadele, kendimi rahatlatabileceğim yaşamla başka zeminde kurduğum ya da kurmaya çalıştığım alanlara da yayılabiliyor. Yaşama dâhil olmak, zamanın ve mekânın içinden geçerken en büyük mücadelemiz olabiliyor. Tüm bu mücadele için insan bazı anlara kendini mıhlar. O anlardan kendine bir yaşama gücü devşirir. Bir sürüklenme halinde yaşamla uyumlanır. Bu sürüklenme halinin en dokunulmaz ve özel olanı müziktir. Bir şarkı farklı farklı insanları bambaşka biçimlerde etkiler. Belki de tam bu yüzden müziğin hayatlarımızda ve zamanın üzerinde bıraktığı hatırlama noktaları önem kazanır. İçimden keşke şehrimde olsa da gidebileceğim konserleri bir anı misali saklamak ve sonra da hatırlamak için anılarımdan, takvimden, sosyal medya paylaşımlarımdan ve yaptığım röportajlardan yardım alabilsem diyorum.

Büyürken dinlediğim müzikleri, üzerimde bıraktıkları ilk etkileri düşünüyorum. Ve bedeni harekete geçirme tutkumu… Bir müziğin daha ilk notalarında ayak parmaklarımdan başlayarak bütün bedenime yayılan o hareket isteğini hatırlıyorum. Bazen bir ritim, insanın düşüncelerinden daha hızlı davranabiliyor. Zihin henüz ne dinlediğini anlamlandırmaya çalışırken beden çoktan müziğe eşlik etmeye başlıyor. Bir davul sesiyle hızlanan adımlar, bir melodinin ardından kendiliğinden kıpırdayan omuzlar veyahut ellerimiz veya parmaklarımızla masaya, duvara ritim tutmalarımız insanın müzikle kurduğu ilişkinin yalnızca işitsel olmadığını gösteriyor.

İnsan bedeninin müziğe verdiği tepkiler oldukça ilginç. Bazen dinlediğimiz bir parçanın ritmine göre adımlarımızı hızlandırıyor, bazen yavaşlatıyoruz. Sevdiğimiz bir melodide içimiz ürperiyor, kolumuzda tüyler diken diken oluyor. Bir şarkının ritmiyle kalp atışlarımızın ve nefes alışverişimizin değiştiğini hissediyoruz. Üstelik müzik, yalnızca hareketlerimizi değil, ruh hâlimizi de etkiliyor. Bazen yorulmuş bir bedene yeniden hareket etme isteği verirken bazen de zihnin gürültüsünü azaltarak insanın kendi içine dönmesine yardımcı oluyor. Tam da bu noktada bir anımı siz kıymetli okurlarımla paylaşmak istiyorum. Rahmetli Müslüm Gürses’in bir konserine lise dönemimde denk gelmiştim. Bir ilimizin futbol sahasında konser sahnesi kurulmuş ve insanlar akın akın konseri dinlemeye gidiyordu. Ziyaret için gittiğim arkadaşımın babası da koyu bir Müslüm Baba hayranı olsa gerek ki bizi de götürmeye karar verdi. Stadın girişindeki alanda kimileri sigara kimileri çerez ve çekirdek satıyordu. Birkaç gencin sattığı ürün, acayip ilgimi çekmişti. Doğrusu ilk başlarda anlam verememiştim. Lakin stada alındıktan sonra yanı başımızda şahit olduğumuz şeyler, olayı daha da netleştirmişti. İçeri girerken “Jilet, jilet Abe Heyran jilet…” diye bağırıyordu bu gençler. Bense acaba insanlar tıraş olmak için mi alacak diye düşünürken konser başlayınca yanı başımızdaki bir genç, cebinden çıkardığı jilet ile Müslüm Gürses her şarkı söylediğinde kendinden geçiyor ve vücudunu jiletliyordu. Müziğin insanın ruhunu böylesine ele geçirişine ilk kez şahit oluyordum.

İlginç olan bir başka şey de şu ki müzik, dinlendiği zaman diliminin çok ötesine geçebiliyor. Yıllar önce dinlediğimiz bir şarkı, bugün hiç beklemediğimiz bir anda karşımıza çıkabiliyor. O an yalnızca bir melodiyi duymuyoruz. O melodinin dinlendiği odayı, yürüdüğümüz sokağı, yanımızda bulunan insanları, hatta o günkü ruh hâlimizi de yeniden hatırlıyoruz. Sevdiğimiz kadına duyduğumuz sevginin bizi soktuğu halleri gözümüzün önünde canlanışı yahut özlediğimiz bir yerin ruhumuzda açtığı derin hisler canlanır o an. Sanki zaman, bir şarkının birkaç dakikalık süresine sıkışmış ve biz o şarkıyı yeniden dinlediğimizde geçmişe açılan bir kapıyı aralamışız gibi oluyor. Belki de bu yüzden bazı şarkılar eskimiyor. Çünkü onların içinde yalnızca bestecisinin notaları değil, bizim yaşanmışlıklarımız da saklı.

İnsan bazen kendisini anlatacak kelimeleri bulamıyor. İçinde birikenleri, yaşadığı kırgınlıkları, sevinçleri ve özlemleri bir başkasına aktarmakta zorlanıyor. Tam da böyle zamanlarda bir şarkı çıkıyor karşısına. Daha önce defalarca dinlediği bir şarkı, o gün bambaşka bir anlam kazanıyor. Bir başkasının yazdığı sözlerde kendisini buluyor. Belki de müziğin en anlamlı tarafı burada başlıyor. İnsan, kendisini anlamayan bir dünyanın içinde, hiç tanımadığı bir sanatçının sesiyle anlaşılabildiğini hissediyor. Onun için “Saçlarına yıldız düşmüş, koparma anne ağlama..” sözü başkası tarafından yazılmış, başkası tarafından seslendirilmiş ama içinde benim beni bulduğu bir dünya halini almıştır.

 

İletişim: Hakan IŞIK

[email protected]

ETİKETLER: , , ,
Yazarın Diğer Yazıları
Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yukarıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.