15 Temmuz;
bir direnişin, bir cesaretin,
bir imanın ve millet iradesinin adıdır.
Bazı tarihler vardır ki, takvim yapraklarında yazılı bir gün olmaktan çıkar; bir milletin hafızasına kazınır, nesilden nesle anlatılan bir destana dönüşür.
15 Temmuz da işte böyle bir tarihtir.
O gece yalnızca bir darbe girişimi yaşanmadı. O gece, bu aziz milletin bağımsızlığına, devletine, bayrağına ve geleceğine kasteden karanlık bir ihanet sahneye konuldu. Yıllarca devletin kılcal damarlarına sinsice sızan hainler, efendilerinden aldıkları talimatla milletin silahını yine bu millete çevirdiler.
Fakat unuttukları bir şey vardı…
Onlar tankın gücüne güveniyordu; bu millet ise Hakk’a güveniyordu.
Onlar silaha sarıldı; bu millet bayrağına sarıldı.
Onlar korku salmak istedi; bu millet korkunun üzerine yürüdü.
İşte onun için 15 Temmuz, sadece başarısız olmuş bir darbenin adı değildir. 15 Temmuz; bir direnişin, bir cesaretin, bir imanın ve millet iradesinin adıdır.
O gece meydanlara çıkan insanlar farklı düşüncelere, farklı hayatlara sahip olabilirlerdi. Ama hepsinin ortak bir derdi vardı: Vatan elden gitmesin, ezan susmasın, bayrak inmesin.
Kimi bir sela sesiyle evinden çıktı, kimi çocuğunu öperek helallik aldı, kimi de “Dönemezsem hakkınızı helal edin.” diyerek yürüdü. Kimse şehit olacağını düşünerek çıkmadı; ama gerektiğinde şehit olmayı göze alarak çıktı.
İşte millet olmanın tarifi de budur.
Aradan yıllar geçti…
Şehitlerimizin acısı dinmedi, gazilerimizin fedakârlığı unutulmadı. Ancak zaman ilerledikçe hafızalar zayıflayabiliyor. İşte en büyük tehlike de budur.
15 Temmuz’u sadece yılda bir kez yapılan anma programlarına, sosyal medya paylaşımlarına veya resmî törenlere hapsetmek, o gece verilen büyük mücadelenin ruhuna haksızlık olur.
Asıl görevimiz; o ruhu diri tutmaktır.
Çocuklarımıza vatan sevgisini anlatmak, devletin kıymetini öğretmek, milli ve manevi değerlerine bağlı nesiller yetiştirmek zorundayız. Çünkü ihanet, önce zihinlerde başlar; sadakat ise sağlam bir karakter ve güçlü bir inançla büyür.
Unutmayalım ki devletler dışarıdan gelen saldırılarla değil, içerideki ihanetlerle daha çok yara alırlar. Bu yüzden makamlarımızı emanet bilmeli, adaletten ayrılmamalı, liyakati esas almalı, ayrıştıran değil birleştiren bir dil kullanmalıyız.
Birbirimizi dinlemeyi, anlamayı ve kardeşçe yaşamayı başarabildiğimiz sürece hiçbir karanlık yapı bu millete diz çöktüremez.
15 Temmuz bize sadece nasıl direneceğimizi değil, nasıl bir ülke inşa etmemiz gerektiğini de öğretti.
Kin yerine merhameti…
Ayrılık yerine birlik ve beraberliği…
Menfaat yerine emaneti…
Kibir yerine tevazuyu…
Ve en önemlisi, devlet ile millet arasındaki sarsılmaz gönül bağını…
Rabbim bu aziz millete bir daha böyle imtihanlar yaşatmasın.
Şehitlerimizi rahmetle, gazilerimizi minnetle yâd ediyor; bizlere düşen görevin, sadece geçmişi hatırlamak değil, geleceği de aynı bilinçle inşa etmek olduğunu bir kez daha hatırlatmak istiyorum.
Çünkü 15 Temmuz, bir gecenin değil; kıyamete kadar diri tutulması gereken bir şuurun adıdır.
Rabbim birliğimizi daim, devletimizi kaim, milletimizi aziz eylesin.
Âmin.
