Egede bir sahil kasabası,
Adı Güvercinlik.
Denize yaslanan küçük, rüzgârı tuz kokan şirin bir yer…
Herkes birbirini tanırdı ama kimse kimseyi gerçekten bilmezdi.
Ali amca, her sabah gün doğmadan uyanırdı.
Ne horoz sesiyle ne çalar saatle…
Alışkanlıkla.
Yılların yükü, insanı zamansız uyandırır zaten.
Evin kapısını sessizce kapatırdı.
Kimse uyanmasın diye değil;
uyanırlarsa hâlini görürler diye.
Bir zamanlar gür olan omuzları çökmüştü.
Ama kimse “yoruldun mu?” diye sormazdı.
Çünkü Ali amca hep güçlüydü.
Güçlü görünen adamlara soru sorulmazdı.
Kasabada küçük bir bahçesi vardı.
Üç beş zeytin ağacı, bir incir…
“Çok şükür” derdi hep.
Ama şükür, insanın yalnızlığını doyurmuyordu.
Eşi Zehra nine, hayatı daha çok isterdi.
Daha düzenli, daha rahat, daha fazlasını…
Kötü biri değildi.
Sadece Ali amcanın sessizliğini “yetiyor” sanıyordu.
Çocuklar büyümüştü.
Babalarına bakarken artık saygıdan çok mesafe vardı gözlerinde.
Ali amca bunu anladı ama hiç dillendirmedi.
Çünkü bir baba, evladına kırıldığını söyleyemezdi.
Söylerse küçülür sanırdı.
Akşamları sahile inerdi Ali amca.
Denize değil, kendi içine bakardı.
Dalga sesleri arasında konuşurdu kendisiyle:
“Ben nerede eksildim, yanlışım ne?”
Cevap gelmezdi.
Çünkü cevap bazen bir suçta değil, bir yok sayılmada gizlidir.
Bir akşam, sahildeki eski tahta bankta otururken
kasabanın yaşlı balıkçısı İlyas Dede yanına oturdu.
— “İnsan denizi seyredince rahatlar sanırlar,” dedi.
— “Oysa en çok deniz, yükünü hatırlatır.”
Ali amca ilk kez gözlerini kaçırmadı.
İlk kez içini tutmadı.
— “Ben ailem için yaşadım,” dedi.
— “Ama sanki kimse benimle yaşamadı.”
İlyas Dede başını salladı.
— “Bazı adamlar evi ayakta tutar,” dedi.
— “Ama kimse o direğin çatladığını fark etmez.”
O gece Ali amca eve döndü.
Masaya bir kâğıt bıraktı.
Bağırmadı, çağırmadı yine sessizdi.
Gitmedi.
Sadece yazdı. Birer mektup.
Eşine, büyük çocuklarına
Bir de küçük oğluna.
Çünkü gitmek kolaydı.
Kalmak cesaret isterdi.
Sabah Zehra nine o kâğıdı okuduğunda
ilk kez Ali amcanın insan olduğunu gördü.
Çocuklar babalarının gözlerine bakabildi o gün.
İlk kez.
Her şey bir anda düzelmedi.
Ama bir şey değişti:
Ali amca artık görünmez değildi.
Kasaba yine aynıydı. Deniz yine dalgalıydı.
Ama Ali amcanın ilk kez sahilde kendini yalnız hissetmedi.
Çünkü bazen diriliş, omuzdaki
yükü indirmekle değil
duyulmakla başlar.
