İNSAN DEDİĞİN

“İnsan olmanın sessiz tarifi”

Bazı insanlar vardır;

Onları kardeşiniz olarak bilmek, insana büyük bir ferahlık verir.

Her zaman yan yana olmak gerekmez.

Aynı şehirde, aynı masada, hatta aynı zamanda bulunmak şart değildir.

Bilirsiniz…

Vardırlar.

Bu bilgi, insanın içini rahatlatır.

Hayatın sert rüzgârları arasında sırtınızı dayadığınız görünmez bir duvar gibidir.

Görmezsiniz ama yaslanırsınız.

Ve düşmezsiniz.

Bazı dostlar vardır, sıkça görünmez.

Ama adları kalbinizde sık geçer.

Bir dua sırasında, bir gecenin tam ortasında, dalgın bir anın içinde beliriverir.

Yüreğiniz onların adıyla huzur bulur.

Bu huzur, tarif edilmez bir tat bırakır insanda.

Hazzın zirvesi belki de budur:

“İyiki varsın” diyebilmek.

Herkesin hayatında böyle insanlar vardır.

Ama herkes bunun farkında değildir.

Çünkü bu tür kardeşlikler, yüksek sesle yaşanmaz.

Gösterişi yoktur.

Paylaşımı az, anlamı derindir.

Kısa bir ömrün içinden baktığınızda anlarsınız:

Asıl bağ, çok vakit geçirmekle kurulmaz.

Asıl bağ, aynı hakikatte durabilmekle kurulur.

Zor zaman geldiğinde değil, gelmeden önce omuz olabilmektir mesele.

Sessizce.

Hesapsızca.

Adını bile anmadan.

Bazı insanlar hayatınızda bir denge unsurudur.

Fark etmezsiniz ama sizi ayakta tutarlar.

Yorulduğunuzda, daraldığınızda, içinizden bir şeyin çözüldüğünü hissedersiniz.

Sonradan anlarsınız ki o anlarda birilerinin varlığı size yetmiştir.

Kardeşlik, sürekli görüşmek değildir.

Kardeşlik, aynı suskunluğu paylaşabilmektir.

Aynı yükü kelime etmeden taşıyabilmektir.

Ve gerektiğinde, sadece bilerek orada durabilmektir.

Bugün dönüp baktığımda şunu net görüyorum:

İnsanın hayatındaki en büyük zenginlik;

Ne biriktirdikleri ne de ulaştıklarıdır.

Adını andığında kalbi ferahlayan insanlardır.

Varsınız.

Bilmek yetiyor.

Gerisi fazlalık.