“Sevinç, hüzün bir arada!..”
Bugün bayram…
Ama hangi bayram?
Takvimler bayram diyor…
Ama kalpler aynı şeyi söyleyemiyor.
Çünkü bu bayram;
Sevinci eksik, hüznü fazla bir bayram…
Çünkü bu bayram;
Bir yanımız suskun, bir yanımız öfkeli…
Ve çünkü bu bayram;
İslam dünyasının utancı ile karşı karşıya…
Bugün… Mescid-i Aksa ibadete kapalı halde.
Evet, yanlış duymadınız…
Milyarlarca Müslümanın mukaddes bildiği bir mabet,
bir avuç zalimin kararıyla kapatıldı…
Ve koskoca bir ümmet… sustu.
Sadece sustu…
Ne bir ses yükseldi,
Ne bir irade ortaya kondu,
Ne de bir hesap soruldu.
Daha acısı ne biliyor musunuz?
İslam coğrafyası yine kan ağlıyor…
Ama o bombaları atanlar kadar,
O bombalara ses çıkarmayanlar da suçlu.
Hatta belki daha ağır bir vebalin altında…
Çünkü bugün Müslümanlar;
Küresel çetelerin planlarıyla,
Kendi yöneticilerinin eliyle,
Kendi paralarıyla vuruluyor.
Evet… yanlış değil…
Kendi petrolüyle, kendi servetiyle,
Kendi kardeşinin üzerine bomba yağıyor.
Ve biz hâlâ bayramdan söz ediyoruz…
Biz hâlâ susuyoruz…
Biz hâlâ “bize dokunmayan yılan bin yaşasın” diyerek
bir ümmetin çöküşünü izliyoruz.
Ama unutulan bir şey var:
Allah’a havale ettiyseniz…
Sadece kul değil, kül bile tartılacaktır.
O koltuklar…
O suskunluklar…
O görmezden gelişler…
Hepsi tek tek tartılacak.
Zaman…
En adil şahittir.
Bugün susanlar, yarın konuşamayacak.
Bugün görmeyenler, yarın saklanamayacak.
Ve biz…
Biz yine sabredeceğiz.
Ama bu sabır; korkudan değil…
Bu sabır; teslimiyetten değil…
Bu sabır, en sessiz duadır.
Ve o dua;
Bir gün yerini adalete bırakacaktır.
Bugün bayram…
Ama içimiz buruk.
Çünkü biz;
Sadece kendi evimizin değil,
Bir ümmetin acısını taşıyoruz.
O yüzden diyoruz ki:
Gönlünüzü ferah tutun…
Çünkü hiçbir zulüm ebedî değildir.
Çünkü hiçbir sessizlik sonsuza kadar sürmez.
Ve çünkü Allah, kimsenin hakkını kimsede bırakmaz.
Bugün bayram…
Ama unutmayın…
Bu günlerin de bir hesabı olacak!
