Bir Rengin Tanıklığı: Habip Aydoğdu’nun Kırmızıyla Yazılan Kişisel Serüveni

İçimde büyüyen kırmızının sesiyle başlayan bir yolculuk bu. Orta Anadolu’nun izleri ve Mardin Nusaybin’deki askerlik anıları, beni yazmaya, sonra ise resimlerle duyguları çoğaltmaya itti. İlk denemelerimde ıstampa mürekkebiyle dolu sayfalara dokundum; bu dokunuşlar bana tatmin duygusu verdi ve Ankara’da ilk sergimi bu yöntemle açtım. Kırmızı, bitmeyen bir ortak olarak hayatımdan çıkmadı; o, her adımda yanımda olan bir işaret oldu.

Siyah ve beyazla olan çelişki beni kendi iç dünyama çekiyor. Siyah kırmızının ağırlığını taşıyan bir enerji verirken, beyaz da bazen olan biteni aydınlatan bir liman oluyor. Üç renk bir araya geldiğinde, üretim süreci adeta kendi kendini yeniden yazıyor; günün hangi saatinde biteceğini bilmeden ilerliyorum. Resimlerimdeki belirsizlik, benim için bir arayış aslında; çünkü gerçek sanat, bilinçaltıyla yüzleştiğinde konuşur.

Çok uzun zamandır sergi açmamanızın arkasında yatan neden nedir? Kurumsal bir galerileme arayışım, yalnızca bir sergiyi geçici bir gösteriden öteye taşımak yönündeydi. Aç-kapa galericiliğini reddediyorum; iz bırakan bir etkiyle anılan, arşiviyle ve sunumuyla güven veren bir deneyim istiyorum. Brieflyart ise bu arzumu bana yorulmadan, sade ve etkileyici bir şekilde sunma imkanı verdi.

“Bizim coğrafyamızın rengi” Bu renk, kırmızının ötesinde bir yaşam felsebesi kuruyor. 2000’li yıllardan itibaren kırmızının egemenliği belirginleşti; başlangıçta isyanı, eylemi temsil eden bu ton, zamanla sabrı, aşkı ve hayati sorunları da kapsadı. Yakın coğrafyamızın zorlukları, kırmızıyla iç içe geçerek bana sürekli bir ifade alanı sunuyor. Kovid ve deprem gibi global olaylar da bu rengin derinliğini daha da güçlendirdi. Bir gün kırmızıyı tüm dertlerimin üstüne taşıyabileceğimi umut ediyorum; ama bu zaman alıyor.